Afgelopen anderhalf jaar heb ik via In voor zorg! mijn rol als coach en veroorzaker mogen vervullen bij drie samenwerkingsverbanden tussen zorg en welzijn en met de betrokkenheid van de wijkbewoner. Het was een boeiende en leerzame periode, niet alleen voor de desbetreffende partijen, maar ook voor mij als externe coach.

Het boeiende was dat de organisaties die deelnamen aan de samenwerkingsverbanden in staat zijn gebleken om los te komen van de eigen organisatie zodat er ruimte ontstond om te ontdekken welke ondersteuning er daadwerkelijk op wijkniveau nodig is, en hoe dit georganiseerd kan worden.

Het denken vanuit de bewoner en niet vanuit de organisatie is een spannend proces. Het vraagt om lef, liefde en creativiteit. Lef omdat de staande organisatie niet per definitie gelegitimeerd hoeft te worden door de wijkbewoner, liefde voor het goede wat er is en creativiteit om los te komen dan denken binnen bestaande kaders.
Het denken vanuit de wijkbewoner kan een negatief effect hebben op de bestaand aanbod van een organisatie. Maar met lef zomaar alles loslaten is kan erg riskant zijn. Het proces van het loslaten gaat daarom gepaard met het realiseren van een vangnet (de liefde), zodat er een veilige veranderomgeving ontstaat.

Oss, 200913 Schuddende handen Foto: Sjef Prins - APA Foto
Foto: Sjef Prins – APA Foto

Daarnaast is een flinke dosis creativiteit nodig geweest op alle niveaus binnen de drie verandertrajecten. Van professionals in de wijk tot aan betrokken bestuurders. Creatieve oplossingen in omgang met actieve wijkbewoners of wijkbewoners met een ondersteuningsvraag zijn door professionals gevonden. Het geluksgericht werken is hierbij één van de aspecten geweest.
Creatieve vormen zijn ook gevonden op verantwoordingsniveau. Niet te snel een nieuwe organisatie optuigen, maar de samenwerking op inhoud de ruimte geven en pas daarna bedenken welke vorm van verantwoording nodig is en waar deze verantwoording uit bestaat.

In mijn rol als coach, maar ook als Veroorzaker van De Hictoloog heb ik veel opgestoken. Zo heb ik geleerd hoe ik medewerkers van verschillende niveaus kan reflecteren op hun proces, waarnodig op constructieve wijze voor valkuilen kon behoeden en op het juiste moment medewerkers inspireren met ontwikkelingen die buiten de organisatie plaatsvinden in combinatie met mijn eigen visie. Maar vooral heb ik veel geleerd over het juist doseren tussen duwen en trekken. Mijn valkuil is te om te snel te willen gaan, terwijl juist het ontwikkelproces zo belangrijk is in deze trajecten.

Ik kijk terug op een boeiende en leerzame periode. Ik kan iedereen aanraden het proces van het centraal stellen van de inhoud aan te gaan. Het zal je energie kosten, maar het zal je zeker ook veel energie geven!

Komend jaar zal ik aan deze trajecten nog een Samentafel wijden om de opgedane kennis en inzichten te delen. Houd de agenda van De Samentafel in de gaten.

De slotbijeenkomst ‘Sociaal werk beweegt!’ voor In voor Zorg Welzijn is op 13 februari 2016. Deelname is gratis.
Aanmelden via de website van InvoorZorg!

 

Samenwerking tussen Welzijn en Zorg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *